روابط عمومی در فضایی از جنس مجازی
روابط عمومی در تعریف، بر مجموعه ای ازکنش های هدفمند دلالت دارد که در راستای شناساندن سازمان به جامعه و شناسایی جامعه برای سازمان اعمال می شوند و این کنش ها منطبق با ارزش های سازمانی و در جهت تحقق اهداف ترفیعی سازمان در جامعه در قالب فعالیت های اطلاع رسانی، تبلیغاتی، تحقیقاتی، اطلاع یابی خود را نشان می دهند.
از این رو می توان گفت پارادایم مسلط بر مجموعه فعالیت های اصلی روابط عمومی از آن فرایند ارتباط است؛ اعم از ارتباط با درون یا بیرون از سازمان و در دنیای امروز هر چه این ارتباط تعاملی تر باشد از مقبولیت بیشتر برخوردار و به هدف نزدیک تر است.
به عبارتی، ماهیت وجودی روابط عمومی به عامل ایجاد ارتباط و ایفای نقش پل واره آن باز می گردد و کارکردهای اطلاع رسانی، تحقیقاتی انتشاراتی، تبلیغاتی و ... آن در سایه همین ارتباط هویت می یابند و قابل اجرا می شوند.
از ایم رو هر آنچه فرایند ارتباط را متاثر سازد بر ساختار، نحوه عمل و برنامه های روابط عمومی هم اثرگذار خواهد بود.
ساده ترین تجسم از ارتباط، پیوستاری است که در یک طرف آن پیام رسان و در دیگر سو مخاطب قرار دارد و ابزارهای ارتباطی، محمل هایی هستند که ماموریت انتقال پیام و بازخورد آن را برای ساکنان دو سر پیوستار برعهده دارند.
حال سخن اینجاست که با بروز و ظهور تغییرات چشمگیر و فزاینده در عرصه
فناوری های ارتباطی و ظهور رسانه جدید، وضعیت تاثر روابط عمومی از این
تحولات چگونه است.
روابط عمومی ک




















روابط عمومی ،هنر ارزشمندی است که گـــرچه اغلب به عنوان بخشی از انجام وظائف دستگاهها وسازمان ها تلقی می شود ،اما رسالتی فراتر از توجیه گری صرف ودفـــــــاع محض از سیستم اداری وسازمانی دارد ،بلکه باید درایجاد تعامل ســـازنده ومطلوب بین ادارات ،سازمان ها وارباب رجوع ایفای نقش نماید،تا بهبود نسبی در وضعیت سازمانها،سایر بخش ها وکل جامعـــــه حاصل گردد وبه همیـــن جهت روابط عمومی را«هنـــر هشتم»می خواننــد ،زیرا این عرصه ،نیرویی می خواهد که هنـــرمندانه فعالیت کند تا هم مــــایه ی زینت واعتبـــار دستگــــاه وهم حـــــامی مخاطبــــان آن باشد .